Tuesday, September 20, 2011

Reżyseria to nie tylko zawód, ale i powołanie


“Postaram się przekonać Państwo, ale proszę mnie nie wierzyć”, - takimi słowami rozpoczął swój warsztat polski reżyser filmowy, scenarzysta i dyrektor szkoły filmowej Andrzeja Wajdy, Wojciech Marczewski. Po raz pierwszy W. Marczewski przyjechał do Armenii z okazji 8-ego festiwalu „Złota Morela” mając w zasadzie podwójną misję: przedstawić własny program retrospektywny oraz reprezentować szkołę Andrzeja Wajdy na festiwalu.
Podczas briefingu prasowego W. Marczewski z wyraźnym podekscytowaniem opowiadał o szkole filmowej A. Wajdy.
- Ja i moi koledzy w przeszłości po prostu musieliśmy pisać scenariusze, bowiem trudno było znaleźć zarówno w Polsce, jak i w całej Europie dobrych scenarzystów. Teraz to już żaden problem. Co więcej, gdy był Stan Wojenny w latach 80-tych, to ani ja, ani inni filmowcy, nie chcieliśmy robić filmów pod presją, - opowiada W. Marczewski.
On i jego koledzy już na początku Solidarności wyjechali za granicę do pracy w szkołach filmowych – wykładali w Danii, Anglii, Niemczech itd. I teraz reżyser wysoko ceni doświadczenie zdobyte za granicą.
- Właśnie to doświadczenie nas “sprowokowało” do założenia prywatnej szkoły dla młodych specjalistów. Studenci, którzy kończą szkoły państwowe, przychodzą do nas, a my w ciągu jedynie 1 roku pomagamy im stworzyć własny film. I, co jest najważniejsze, nie prowadzimy szkoły dla bogaczy.
Polski reżyser podkreślił, iż celem ich jest stworzenie nie tylko polskiej, ale i międzynarodowej szkoły filmowej. Ze względu na fakt, iż Polska jest na styku wschodu i zachodu, mają zamiar kształcić filmowców jednocześnie ze wschodu i zachodu.
W. Marczewski podkreślił w szczególności znaczenie szkoły producenckiej. W całej Europie i USA to właśnie działalność producencka warunkuje powodzenie filmu – przecież to producent decyduje o castingu, aktorach czy też kto ma być reżyserem itd.
- Jako reżyser, nie mam nic przeciwko, aby zobaczyć producenta na tak wysokim „stanowisku”. Wszak jest jedna zasada – reżyser powinien współpracować z producentem. W Polsce wiele jest producentów, ale tylko 5 – 7 z nich, to prawdziwi twórcy.
Podczas swoich warsztatów W. Marczewski zaznaczył, że najważniejsze w scenariuszu to początek i w swoich filmach najdłużej pracuje nad tym.
- Jeśli początek filmu, scenariusza jest kiepski, to cały film zwykle jest skazany na porażkę, i …vice versa, - podkreślił reżyser.

Thursday, April 21, 2011

Polish in Armenia are going to celebrate


It's a very importanat year for Polish community in Armenia POLONIA, as this year our community has two significant events to celebrate-Third of May-the day of Polish constitution and 15-th anniversary of POLONIA!
These two events are going to be celebrated during the first week of May. The choir of our coomunity is prepareing two official concerts where we'll sing Polish folk (and not only), dance Polish national dances and celebrate two great events.
The official concert will take place in Yerevan Puppet Theatre.
to be continued...

Wednesday, November 17, 2010

Բիգոս


Լեհական ամենահայտնի ու ամենասիրելի ավանդական ճաշատեսակներից է բիգոսը, որը պատրաստում են ինչպես Լեհաստանում այնպես էլ հայասանում ապրող լեհերը: Հիմա ձեզ են ներկայացնում բիգոսի բաղադրատոմսը:

թթու դրած կաղամբ- 750գր.
սպիտակ գլխով թարմ կաղամբ(свежая белокочанная капуста)-750գր.
խոզի միս-200գր.
առանց ոսկորի հորթի միս-200գր.
ապխտած երշիկ- 200գր.
Չորացրած սունկ- 100գր.
2ճ/գ յուղ
թթու սալոր- 8-10հատ
դափնու տերև
սոխ- 1 խոշոր գլուխ
աղ, պղպեղ- ըստ ճաշակի


Մանր կտրատել սոխը և տապակել թավայի մեջ:Այնտեղ դնել խոզի մսի մի կտոր, լավ տապակել, հանել ր մանր կտրատել:Թավայի մեջ դնել շատ մանր կտրատած թթու կաղամբը,վրան լցնել սառը ջուր, ավելացնել սունկ, դափնու տերև և տապակել թույլ կրակի վրա: Թարմ կաղամբը մանր կտրատել, աղ անել և թեթև խաշել, վրան ավելացնել հորթի մանր կտրատած միսը և խաշել: Երբ հորթի միսը համարյա եփված կլինի,բոլոր մթերքները լցնել մեկ կաթսայի մեջ , ավելացնել մանր կտրատած երշիկը, մանրացրած սալորը, համեմել աղով և բիբարով և խառնել:Եփել բիգեսը մարմանդ կրակի վրա , մինչև մսի լրիվ եփված լինելը:

SMACZNEGO!

Sunday, November 14, 2010

Կոլենդա-Eleni - Pojdzmy Wszyscy Do Stajenki [Kolędy Polskie]

Boże Narodzenie կամ Սուրբ Ծնունդ


Լեհական Սուրբ Ծնունդը այն եկեղեցական տոներից է, եթե չասենք ամենագլխավորը, որը նշվում է մեծ շուքով և որը տոնելուն լեհերը պատրաստվում են շատ երկար և մանրակրկիտ` պահպանելով բոլոր սովորույթները:


Օպլատկա- դրանով է սկսվում յուրաքանչյուր Սուրբ Ծննդյան երեկոն: Օպլատկան հաց է` շատ նման նշխարի, որը , բարեմաղթանքներ հղելով , միմյանց հետ կիսում են ընտանիքի անդամները: Օպլատկա բառն առաջացել է լատիներեն “oblatum” բառից , որը նշանակում է “զոհաբերության շնորհ”: Օպլատկան թխում են ջրի հետ խառնած ցորենի ալյուրից :


Կոլենդաներ
- Այս բառը առաջացել է լատիներեն “calendac” բառից` յուրաքանչյուր ամսվա առաջին օրվան այդպես էին անվանում:Կոլենդաներ սկզբում անվանում էին Ամանորյա,իսկ հետո` Սուրբ Ծննդյան երգերին :Կոլենդաները լեհական Սուրբ Ծնունդի պարտադիր պայմանն են : Դրանք երգում են բոլորը` մեծերը և փոքրերը թե տներում և թե եկեղեցիներում:

Տոնական սեղանը ծածկված է սպիտակ սփռոցով, իսկ սեղանի տակ չոր խոտ է. խորհրդանի, որ Տեր Հիսուսը մսուրում պառկած է եղել վրան: Սեղանի կենտրոնում դրված է նշխար, սպասք տան անդամների համար և անպայաման մեկ դատարկ սպասք `անսպասելի հյուրի համար:, որը կարող է անսպասելի թակել դուռը , քանի որ այդ երեկո ոչ ոք չպետք է մենակ մնա:

Համաձայն տոնական ավանդույթի , ընթրիքը պետք է բաղկացած լինի 12 կերակրատեսակներից,որ խորհրդանշում են 12 առաքյալներին: կերակրատեսակները կարող են տարբեր լինել տարբեր մարզերում , սակայն գլխավոր կերակրատեսակները , որ առկա են յուրաքանչուր սեղանին ` կարմիր բորշն է, կարկանդակը, տապակած ծածանը և չորացրած մրգերի կոմպոտը:

Sunday, November 7, 2010

Չմոռանանք մեր լեզուն



Հայաստանում արդեն 1995 թվից իր ակտիվ գործունեությունը ծավալած լեհական համայնքը, ինչպես Հայաստանում ապրող բոլոր ազգային փոքրամասնությունները, ունի իհարկե լեզվի պահպանման խնդիր`առավել ևս նման հազվադեպ հանդիպող լեզվի , ինչպիսին է լեհերենը: Չկան հեռուստահաղորդումներ լեհերենով հասանելի բոլորի համար (անգամ նրանց , ովքեր չունեն արբանյակով հեռուսացույցներ), չկան ռադիոհաղորդումներ, էլ չեմ խոսում լեհական էստրադայի մասին , որը Հայաստանում ընդհանրապես չես կարող լսել , այպես , ինչպես օրինակ անգլալեզու էստրադան , որը շատ է հայտնի ու տարածված ինչպես ամբողջ աշխարհում , այնպես էլ Հայաստանում: Սակայն վստահորեն կարող եմ ասել , որ մեր լեհական համայնքը` ի դեմ համայնքի նախագահ տիկին Ալլա Կուզմինսկայայի, շատ լուրջ քայլեր է ձեռնարկում լեհերենը պահպանելու գործում:


2001 թվից Լեհաստանից մեր համայնք են ժամանում լեհ ուսուցիչներ `ուղարկված “Ուսուցիչների որակավորման բարձրացման” կենտրոնական ինստիտուտից: Եվ այդ օրվանից մեզ համար մեր լեզուն օտար երկրում պահպանելու հույս առաջացավ, որն ի վերջո արդարացավ: Սկզբից դասերը շաբաթական մեկ կամ երկու անգամ էին , իսկ հետո , ի ուրախություն մեզ, դասերն սկսեցին անցկացվել շաբարական մի քանի անգամ: Հետզհետե լեհերենի դասերին հաճախողների թիվը շատացավ, առաջացան մի քանի խմբեր`մեծահասակների, սկսնակների, երեխաների և այլն: Չիշտ ասած շատ ուրախալի է այն հանգամանքը , որ բացի դասընթացներից համայնքում մենք հնարավորություն ունենք լեհերենով տարբեր ֆիլմեր դիտելու:Շատ լավ է, երբ բացի տեսական դասընթացից կարող ենք լսել լեզուն հենց իրենց` մայրենին տիրապետողների արտասանությամբ, քանի որ ինչքան էլ լավ տիրապետես լեզվին , միևնույնն է , եթե հեռու ես ապրում քո երկրից և ամեն օր չես լսում մայրենիդ , վաղ թե ուշ ճիշտ արտասանությունը կարող է մոռացվել: Ավելացնեմ նաև , որ լեհերենի դասերի ժամանակ , ուսուցիչները մեզ շատ հետաքրքիր տեսանութեր և ձայնագրություններ են տրամադրում: Սա նույնպես շատ է օգնում լեզուն պահպանելու հարցում:
Մեկ այլ քայլ, որն իրականացվեց մեր համայնքի նախագահ Ալլա Կուզմինսկայայի ջանքերով, 2001-2002 ուստարում Երևանի Վ.Բրյուսովի Պետական Լեզվաբանական Համալսարանի Ռուսաց և Օտար լեզուների ֆակուլտետում լեհերեն լեզվի` որպես երկրորդ օտար լեզվի դասընթացի ներմուծումն էր և նույն համալսարանում լեհերենի աշխատասենյակի` կաբինետի բացումը: Լեհերենի դասընթացը , որը վարում են Լեհաստանից եկած ուսուցիչները, նախատեսված է 3րդ և 4րդ կուրսեցիների համար:Սա ևս մեծ քայլ է լեհերենի տարածման հարցում, հնարավորություն է հայ ուսանողների համար ևս սովորելու և տիրապետելու լեհերենին:


Իրոք, լեզվի պահպանման հարցը շատ կարևոր է ազգային փոքրմասնությունների համար , քանի որ լեզուն է հենց ազգի ինքնության հիմքերից մեկը:Եվ ես շատ ուրախ եմ , որ մեր `լեհական համայնքը ջանք չի խնայում լեհերենը պահպանելու և տարածելու համար:

Sunday, September 5, 2010

„Letnia Akademia” w Egegnadzorze

  Miedzy 4 a 25 sierpnia, bieżącego roku,  społeczna organizacja „Syunik” i niemiecka organizacia EED zorganizowały oboz „Letnia Akademia” w Egegnadzorze. Celem obozu było zgromadzenie  studentów z Gruzji i Armenii , aby wspólnie uczyli się  i badali  różne globalne problemy w zakresie ekologii, dla których następnie próbowali szukać  rozwiązań.

 W obozie uczestniczyłam jako przedstawicielka Związku Polaków w Armenii „Polonia”.

 

  Program obozu był bardzo  nasycony. Uczestnicy  podzielili się na grupy aby rozwiązywać przedstawiane  problemy. W trakcie  obozu przez 3 dni prowadzone były kursy o ekologii i globalnych problemach ekologicznych.  Kursy prowadzone były przez prezesa organizacji „Biofia” Geworga Petrosjana. Kursy miały charakter interaktywny i połączone  były  z zabawami i małymi konkursami.

W kolejne dni każda grupa musiała prowadzić badania o różnych ekologicznych problemach i napisać raport o każdym z nich, następnie raporty były przedstawiane i proponowano różne rozwiązania.

Grupy robocze obozu odwiedziły  Zorac vank, Hermonavank, wieś Hermon, gdzie odbyła się rozmowa z merem wsi Gajem Sahakjanem, który przedstawił  różne problemy wsi (potem odbyła się dyskusja), grupa była także na brzegu rzeki Egegis i  koło wodosadu Egegnadzora.

 

  W trakcie  obozu odbyły się także  projekcje  różnych filmów o ekologii . Można  powiedzieć, że i filmy i kursy nauczyły wielu pożytecznych rzeczy, o  których niewiedzieliśmy, ale w rzeczy samej  są bardzo ważnymi i przysparzają wiele kłopotów dla przyrody. Prawdziwe wydają się być słowa Emersona „Przyroda nie cierpi błędów i nie przebacza błędów”. 

Organizowane były również wieczory kulturalne i  wesołe programy. Na jednym z w/w  wieczorów  przedstawiłam Polskę i jej kulturę.

  Pomimo, że obóz musiał trwać 21 dni (co dla wielu może wydawać się zbyt długo), ale atmosfera i uczestnicy byli tak przyjacielscy i zgrani, że najtrudniejszym  dla było rozstanie…  Na zakończenie zorganizowane zostało ognisko, przy który wszyscy przy  gwiaździstym  niebie, przeżywali smutek pożegnania...Naprawdę trudno znaleźć słowa, żeby opowiedzieć wszystko co przeżyliśmy w ostatni dzień pożegnania... Naprawdę  bardzo trudno jest  rozstać się z tymi, którzy stali się naszymi przyjaciółmi.

  Ale mam nadzieję, że kiedyś jeszcze się spotkamy się!!!!!!